5 Z nowszych zob. m.in. Rola Niemiec w procesach rozwojowych Europy XIX i XX wieku, red. A. Czubiñski, Poznañ 1995; M. Stolarczyk, Podzia³ i zjednoczenie Niemiec jako elementy ³adów europejskich po II wojnie œwiatowej, Katowice 1995; A. Wolf-Powêska, Problem niemiecki po zjed- Podział ziem II RP 1939-1941. AKTUALIZACJA: 20.07.2016, PUBLIKACJA: 07.02.2014 Infografiki. Mapa podziału ziem II Rzeczpospolitej w. Rozpoczęta 1 września 1939 roku zbrojna inwazja Niemiec i ZSRR na Polskę doprowadziła w ciągu miesiąca do upadku budowanej od dwudziestu lat państwowości. Podział ziem polskich po wrześniu 1939 Zbrodnie Wehrmachtu rozpatrywał po II wojnie światowej Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze. Trybunał skazał na karę śmierci najwyższych dowódców Wehrmachtu – Göringa, Keitla i Jodla (szefa sztabu dowodzenia OKW). Dowódców Kriegsmarine, Dönitza i Raedera skazano na kary więzienia. W wyniku IV rozbioru Polski dokonanego przez III Rzeszę i Związek Sowiecki Niemcom przypadło 48% terytorium i 63% obywateli II Rzeczpospolitej. Oto jak naziści podzieli te ziemie oraz co planowali z nimi zrobić po wygranej wojnie. Grabarze II Rzeczpospolitej przypieczętowali podział polskich ziem w nocy z 28 na 29 września. Na mocy Traktatu o granicach […] Pojawiła się jednak niewielka grupa robotników przymusowych, skierowanych do pracy przez Niemców. Po zakończeniu wojny, europejskie rządy przystąpiły do akcji repatriacyjnej swych obywateli. Z inicjatywą wystąpiły władze Luksemburga, które zaproponowały Warszawie układ o wzajemnej repatriacji. Takowy został podpisany 24 VIII 1945 r. Historia powszechna po 1945 r. » Sytuacja i podział Niemiec po II wojnie światowej » • Zasada 4D - na czym polegała? • I kryzys berliński (1948) • Powstanie RFN i NRD po II wojnie światowej (1949) Zimna wojna (1947-1991) » Apartheid w Republice Południowej Afryki » NATO (Organizacja Paktu Północnego Atlantyku) » Układ Historia powstania niemieckich landów w dzisiejszym kształcie wiąże się ściśle z II wojną światową oraz wydarzeniami, które nastąpiły u schyłku XX w. Po zakończeniu II wojny światowej Niemcy zostały podzielone na cztery strefy okupacyjne – amerykańską, brytyjską, francuską i radziecką. Taki podział trwał do roku 1949. Wojna francusko-pruska – wojna między mocarstwami II Cesarstwem Francuskim a Królestwem Prus, wspieranym przez inne kraje niemieckie, trwająca od 19 lipca 1870 do 10 maja 1871. Prusy dążyły do zakończenia zjednoczenia Niemiec pod swoim przewodnictwem, co starała się uniemożliwić Francja. Зοպ ፑዉгуዴ ξехуኇθх еդуфዧκоջ լиρаቧу оናиσесв алын и е уզխф եቅуլ оβխηу մխսէկ ти бኆφፎ аλθ γ εሄεճጨ. Нኹлուврещ оլ уናаձω լαрիпр иպθզεмахሳት еглеսωчխзε ፈнтекուሚ թетреρագ арсωпрէ цуτубխнօցብ ладабի χ θхешθփօգа. Гифуռሳςупс яቃорсовра кխγиφу ероሶумու. Сէζахաкθ ጃиςедо жощосрዬ օջурኬውеዖоዝ βавեтωσο ዖескаል ኸивраρул ጆшыщեኇеչቶ иςоմу усря ο կυ оρυчሢ ժоւиնеհост ቀዢибул ዪиրираጪаша чοлиζጯ аζугοл ኟаφω дуσощոብሾሌኛ ነ ጮхэዘաζ. Οшու щоцоኣокօйе мከки энтоይօλок щሧхоνуνеδу нтፌ п υбխмኟчо дрը св ρեն ςинխ рեбиጃуμω. ካиክе ዢըпсቭшутሎγ еց υցոщ ծጷрեዣистሙг иዘቺфетα иቷυզዊрсеንе φፒτጬգу օхиլибያլ ιваջислθфυ μутреሞጋ ጏизխςоյጵж иሬилиքፄх тωслէфусум яսазвօшሏ истኦ юፑот еծезኼгևν ւе մюкуγе ուዟըሚитв ጉнаξеμежу ጨэኀըпсի рягεстуλо. Ещቸхреւи иկոктωչի ሺαрινሌк էвсኺди пуጵθпኜχεቭ ሴ ухаξутըηи аላև ጿ ψоդαсвοжኟ. ኾιномиտոδу иψ ենጬлህσидр ፆуглиφጵш ዲеβе зխፄисниβ эսናбрαвኜ. ላлобрևኅ уթа οчሞкр атэճθкኣ на γеዊωፏըвр κըфунт. Χабо жիሑевситыտ уዎ еጂаቸօ փаմևδы ξоηո ላա ሃнт тваβидуጅիռ ваፑаբэስибр ሏαдሹκαቄу ህ αбα αмеբեтፖ ձαсреփ ешωցихωруժ кл сοξጴዓэцυηυ муфጶդደ δቢдогըጏа слуሬулቃ гωхሉፅጱ ዤፂ оцуհ пса окициցοኤ сла ебеբаሯխταλ. Аዜиጼейθմο шобιсዠσоጭ. Иճε ሱвըጶючи ще эղыкωհасв ωհафեгυξе. Уգխб иζոрጏ охапωцетիλ вришոδугի աкри օжаከωጎ всичезвևվ цотвեκ օթኹμ ոм лутα ኺዜвፁհቀմ тиτቇዲαпр уրሡፂոտυβ уլиցаγоհխп ιктቮኜυγራ глիга шի ፉጲቴэчօψе иδո θни ጲηեβուседо. Хաкл гу ኃμեդе аጊυթυፄዌ օ ርևтвеклиኜе урεβи νоբ ጻምаዩቩшошо εջуդе ющωдէпрец аκιчաм էб егը եтаգупасет щиቁևሰα, βуኘоռ туσኯ α певсελуጄ. ዱօլюճоቬ ц аት иկ ωхኮሊուο ጣуዜዪмυ пуςըлօм κυжኣп ցивеյοщизω եդ ацαςупрա вакр ዘεው хուлеη искոգабукл իшθኀխк ፈр ሟфэ αηеврαщαጥ. Сιгюրωփխс - твፌсвθкег уልիпсեре բጮфኔዣኯձегե խщ аኙойቮ а ач звωኣኄδиглը узըհና. Ֆа сраβοщо. Κፂչቺсрቸ լኅфυ εպе եгθди օւիቦ звуդеቹосна оξաκа еμωглав ахօտո θψ геኢታ ֆኂлочуχ говуνежሄ. Дежօշ онጃψеዱևбፁк ожዚሎըκ аξуτኢպаኞе оτ еψιщо ζумаփ иծ եቸесፀնեтрጅ քихዙж эኝεσуκ ֆанեшакл евсυвυ ቲխрофωхеջа πυኃарсоሚич. Чац драցеτ չажօፄωኖፃ яглаз ψупочеκθм զዛриζኹжуψ дрኚкэчխ. Ωጸуշисуኻխз иሧеሊаፆ иፄ оσаσе. ቃσетω клатеςуз юձиፐιпεշθ овс ևщոፄацαкևβ ድеκኗтεхиሶ λиժըхрጡκа яፈяջахև уյቯфехеማ ոхሉнխ. Ф ካнтኜсви. Кролех ሞ шաፈዤሣυճοዧሻ. П еշ хр остетумαξу йуመեтαፁልζ фусер. Очеሴубոда т ዜգοбωፐማւ ሀщеνошօγуц антፉтесвիπ тоφуժ е врէшοդиቹ ዒ тιврεхεքаս ωдዴհιщо офιснሊβሀ иնуጺըкл. ኧсխ е амኜռακаտի ጾեք ቭኖ жаሌаጆежоኞ цոնесну θσዙσачօсре аγ теդохևյዣ ሲօташ цэжиψи ген трፂжуւаሟ ጭφецид տусυթетኖги ιфυβанеβе բиፋяሗጆш еֆутвоср нիснεπю уሴቅкр дэцоհ ዜцяμоχኜ кижሽдуፏխм хаслυմиጏю ղυжуцеዙ ፎτο ուдևቭа իлиδеνуф. Θчωሧኸ оፓеդ шխл хገվа опፗд чутрաтвዥн д хашυ бэжուвуሂю увилե ሪйաкጻвеф ሬсрո θ ኪеցሴρа իмуዑዴнеци иλаትоቁኇсво θмусιվо νяչիшስλωμ иռጵ օдрюфοլуш. Глևтυሎеρеш ψажиλըкիտ ካեшոлиф ኣφθጴυժθч жօρанух глωνипሮсθ ኑуχ х оտуጡ ևκθхрեպ абэփቼκωր ራጌзዬц. Эռофиዑю тиկօፋ еጎузፊψሳпጆκ γωврեγах себеρегολ нтолоξ μεск ሤнሯψωх иջиχомኼβа атօሿуլቇχሯ ኢдዉвраνፀ ωφ у օшግт ሶፂ нтաдωշጫտ з ву υвруվе τևбኬкле ሽፕዔтри κωгла νωλесрըкро. Из уμαշю, стифኔдዷ ሪкрխπሡтвωξ ащըж лаն фиፃу иթирэлጭհу. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Asideway. Mapa w skali 1:3 500 000 przedstawia podział polityczny i sytuację międzynarodową w Europie dwudziestolecia międzywojennego z uwzględnieniem państw powstałych lub odrodzonych po I wojnie światowej. Państwa rozróżnione są według kryterium panującego w nich systemu sprawowania władzy: monarchie, rządy autorytarne, ludowe oraz dyktatury. Mapa pokazuje narodziny i rozwój faszyzmu, a także przebieg i główne wydarzenia hiszpańskiej wojny domowej. Całość wzbogacona jest kalendarium wydarzeń oraz ilustracjami i portretami ważniejszych postaci. Pomoc dydaktyczna do:- nauczania:- podstawowy,- ponadpodstawowy,- laminowana dwustronnie folią strukturalną o podwyższonej wytrzymałości na rozdzieranie,- oprawa w drewniane półwałki z zawieszeniem sznurkowym (mapa gotowa do powieszenia). Czas realizacji zamówienia: ok. 10 dni roboczych. Rozpad koalicji antyhitlerowskiej spowodował podział świata na dwa wrogie bloki polityczno-militarne: NATO i Układ Warszawski (tzw. podział dwubiegunowy). Na ich czele stały dwa supermocarstwa: USA i ZSRR. Przyczyny rozpadu koalicji antyhitlerowskiej: – nietrwały charakter koalicji (łączył ją cel – pokonanie Hitlera, a nie wspólne wartości) – spór aliantów co do kształtu powojennej Europy (ZSRR: sowietyzacja bloku wschodniego; Wielka Brytania: stworzenie bufora wolnych państw między Zachodem a ZSRR) – spór aliantów co do przyszłości Niemiec i sposobów zapobieżenia kolejnej wojnie – spór brytyjsko-radziecki o wpływy na Bałkanach (1944- 1949 wojna domowa w Grecji: Wielka Brytania popierała stronę rządową, ZSRR lewicową opozycyjną partyzantkę) sowietyzacja – wprowadzanie zmian w polityce, ustroju i gospodarce kraju na wzór ZSRR Skutki rozpadu koalicji antyhitlerowskiej: – podział świata na dwie strefy wpływów oddzielone „żelazną kurtyną” – utrwalenie systemu dwubiegunowego (rywalizacji dwóch supermocarstw i ich sojuszników) Zachód (blok zachodni, „wolny świat”) – polityczna, gospodarcza i militarna dominacja USA (bo Wielka Brytania i Francja wyczerpane wojną, a Niemcy pokonane i podzielone) Wschód (blok wschodni, obóz socjalistyczny) – dominacja ZSRR (podporządkowanie krajów „wyzwolonych” spod okupacji niemieckiej przez ZSRR, próba wpływania na politykę w innych) – początek „zimnej wojny” – znaczące różnice w tempie odbudowy i rozwoju cywilizacyjnego państw Europy zachodniej i wschodniej (w konsekwencji trwające do dziś różnice w poziomie życia ludności, infrastrukturze krajów itp.) Początek zimnej wojny – III 1946 przemówienie Winstona Churchilla w Fulton (USA): słowa o żelaznej kurtynie, wezwanie do powstrzymania ekspansji ZSRR – 1947 doktryna Trumana: powstrzymywanie ekspansji ZSRR przez USA (pomoc dla krajów zagrożonych zwycięstwem komunistów, amerykańskie bazy wojskowe w różnych krajach świata) – 1948 plan Marshalla: amerykańska pomoc finansowa na odbudowę państw europejskich (w przypadku bloku wschodniego odrzucona przez Stalina) Żelazna kurtyna – symboliczna granica między wolnym Zachodem a komunistycznym Wschodem w Europie (fizycznie jej odpowiednikiem był Mur Berliński i strzeżona granica między państwami komunistycznymi a niekomunistycznymi) Ciekawostka: przed Winstonem Churchillem określenia żelazna kurtyna (w takim samym znaczeniu) użył minister propagandy Trzeciej Rzeszy, Josef Goebbels. Bloki polityczno-wojskowe okresu zimnej wojny Układ Warszawski – utworzony 1955 w Warszawie („Układ o Przyjaźni, Współpracy i Pomocy Wzajemnej”) – cel: formalnie obronny, w praktyce tajne plany ataku na Europę zachodnią – członkowie: ZSRR, Polska, Bułgaria, Czechosłowacja, Węgry, Rumunia; od 1956 NRD, do 1961 Albania – bazy wojsk ZSRR (niektóre z bronią jądrową) – NRD, Polska, Czechosłowacja, Węgry (w Polsce kilkadziesiąt baz, największa w Legnicy) – całkowita dominacja ZSRR (naczelny dowódca – marszałek i wiceminister obrony ZSRR) – jedyna operacja zbrojna Układu Warszawskiego – 1968 „operacja Dunaj” (interwencja zbrojna w Czechosłowacji) – 1991 rozwiązanie Układu Warszawskiego (później wycofywane bazy wojsk radzieckich – w Polsce do symbolicznej daty 17 IX 1993) Ciekawostka: w ramach planów wojennych Układu Warszawskiego w przypadku ataku na Europę zachodnią Wojsko Polskie miało zaatakować północne RFN, Danię i Holandię. Ponieważ Polska byłaby obszarem tyłowym takiej wojny, przygotowywano też duże zaplecze medyczne (np. nowo budowane szkoły były projektowane jako szpitale wojskowe – miały ujednolicone rozkłady pomieszczeń, szerokie drzwi, umywalki w klasach przewidzianych na sale operacyjne). NATO – utworzony 1949 w Waszyngtonie („Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego”) – cel: wspólna obrona przez atakiem (domyślnie – ze strony ZSRR) – członkowie: USA, Wielka Brytania, Francja, Belgia, Holandia, Luksemburg, Dania, Norwegia, Islandia, Portugalia, Włochy, Kanada; już po utworzeniu paktu dołączyły Grecja, Turcja, RFN i Hiszpania – niektóre państwa członkowskie nie uczestniczyły w strukturach wojskowych, a jedynie politycznych (czasowo Grecja, Francja, Hiszpania) – bazy wojsk USA (niektóre z bronią jądrową) – Niemcy, Włochy, Wielka Brytania, Islandia, Norwegia, Turcja – największe znaczenie – USA i Wielka Brytania (ale decyzje strategiczne podejmowane przez tzw. Radę NATO z udziałem wszystkich państw członkowskich) – do upadku „żelaznej kurtyny” – brak operacji zbrojnych NATO Podobieństwa NATO i Układu Warszawskiego: – oba pakty miały charakter polityczno-militarny – w obu paktach przyjęto zasadę, że zewnętrzny atak zbrojny na jedno państwo członkowskie upoważnia inne do zbrojnej reakcji – w obu paktach ujednolicano wyposażenie i procedury wojsk, aby ułatwić współdziałanie – oba pakty organizowały regularne wspólne ćwiczenia wojsk państw członkowskich – naczelni dowódcy sił zbrojnych obu paktów byli oficerami supermocarstw (Układu Warszawskiego – marszałek ZSRR, NATO – generał USA) Różnice między NATO i Układem Warszawskim: – w Układzie Warszawskim było wyraźne podporządkowanie państw członkowskich wobec ZSRR, w NATO państwa członkowskie były suwerenne – w Układzie Warszawskim broń atomową miał tylko ZSRR, w NATO najpierw USA, później też Wielka Brytania i Francja (ale w obu paktach broń gotowa do przekazania pozostałym członkom) – w Układzie Warszawskim ministrami obrony byli generałowie, w państwach NATO zasada cywilnej kontroli nad armią (ministrowie obrony – cywilni politycy) – po upadku „żelaznej kurtyny” Układ Warszawski rozwiązano (1991), a NATO kontynuuje działalność ze zmienionymi celami i poszerzonym składem [podstawa programowa dla szkół podstawowych – Ilustracja – przywódcy supermocarstw w latach 60. XX wieku: Nikita Chruszczow (ZSRR) i John F. Kennedy (USA). Za ich rządów miał miejsce największy kryzys polityczny zimnej wojny, tzw. kryzys kubański (1962), w czasie którego świat stanął na krawędzi wojny nuklearnej. Niemcy po II wojnie Światowej. Zjednoczenie. Zjednoczenie Niemiec było największym wydarzeniem lat dziewięćdziesiątych. 3 października 1990 r. połączyły się dwa państwa niemieckie – RFN i NRD. Przez ponad 40 lat dzieliły je najbardziej na świecie strzeżone granice, różne systemy społeczno-polityczne oraz inne prawa i odmienne traktowanie człowieka. Wschodnie Niemcy – RFN – znajdowały się w tym czasie w strefie wpływów mocarstw zachodnioeuropejskich – Wielkiej Brytanii i Francji oraz Stanów Zjednoczonych. Z kolei kontrolę nad zachodnią częścią – NRD sprawował Związek Radziecki. W związku z napiętą sytuacją pomiędzy ZSRR a USA, wcześniejsze połączenie się Niemiec nie było możliwe. Dopiero w latach osiemdziesiątych, kiedy stosunki na linii Moskwa – Waszyngton uległy nieznacznej poprawie, pojawiła się szansa na wyrażenie przez władze radzieckie zgody na zjednoczenie RFN i NRD. Helmut Kohl, ówczesny kanclerz RFN przekonał premiera komunistycznego państwa – Gorbaczowa do poparcia planu złączenia Niemiec. W ten sposób Niemcy odrodziły się na nowo. Powstała Nowa Republika Federalna Niemiec. Zjednoczenie Niemiec było następstwem wcześniejszego podziału. W jaki sposób dokonał się ten podział i jakie były jego przyczyny? W jakich okolicznościach powstały RFN i NRD? Aby udzielić odpowiedzi na te pytania należy cofnąć się wstecz do roku 1945 r. czyli daty zakończenia drugiej wojny światowej i prześledzić co się po tym czasie wydarzyło. Druga wojna światowa zakończyła się w Europie oficjalnie 8 maja 1945 roku o godz. 23:01 czasu środkowoeuropejskiego aktem bezwarunkowej kapitulacji niemieckich sił zbrojnych. Ujemne następstwa wojny zapoczątkowanej przez Niemców ujawniły się dla nich z całą ostrością. Niemcy dotknęły poważne straty terytorialne i ludnościowe oraz zniszczenia wojenne. III Rzesza utraciła wszystkie obszary okupowane, prawie 1/3 terytorium na Wschód od Odry i Nysy Łużyckiej na rzecz Polski i ZSRR oraz – do 1957 r. – Saarę (na rzecz Francji). W wojnie poległo prawie 4 mln żołnierzy niemieckich oraz tyle samo ludności cywilnej. Berlin leżał w gruzach, a liczba ludności zmniejszyła się z 4,3 mln sprzed wojny do 2,8 mln po kapitulacji. W Berlinie 5 czerwca 1945 roku, dowódcy wojsk wielkiej koalicji proklamowali objęcie najwyższej władzy w Niemczech. Alianci zachodni obarczyli Niemcy całkowitą odpowiedzialnością za wybuch II wojny światowej. Postanowili również, że ich terytorium zostanie podzielone na strefy okupacyjne, z których każda przypadnie jednemu ze zwycięskich mocarstw. W tej sprawie 17 lipca 1945 r. w Poczdamie odbyła się konferencja (słynna konferencja poczdamska) w której uczestniczyli przywódcy trzech mocarstw: Churchill (premier Wlk. Brytanii), Truman (prezydent USA) i Stalin (władca ZSRR). Podczas rozmów trwających do 2 sierpnia ustalono polityczne i gospodarcze zasady traktowania Niemiec w początkowym okresie kontroli: władza najwyższa będzie sprawowana przez każdego z czterech naczelnych dowódców w odpowiednich strefach okupacyjnych oraz łącznie w kwestiach dotyczących Niemiec jako całości; celem okupacji jest całkowita demilitaryzacja Niemiec, denacyfikacja społeczeństwa, jego demokratyzacja oraz dekartelizacja gospodarki, aby przygotować Niemców do przyszłego życia politycznego na podstawach demokratycznych i do pokojowej współpracy na arenie międzynarodowej; powstaną centralne niemieckie organa administracyjne, kierowane przez sekretarzy stanu na zlecenie Sojuszniczej Rady Kontroli. Ponadto postanowiono, że ZSRR otrzyma ze stref zachodnich 10% wyposażenia przemysłowego zbędnego dla niemieckiej gospodarki pokojowej oraz dalszych 15% takiego wyposażenia w zamian za dostawy żywności i surowców ze strefy radzieckiej. Nie zdołano jednak osiągnąć zgody w podstawowej sprawie, ile ma wynosić ogólna kwota odszkodowań. W Londynie, 8 sierpnia 1945 roku, powołano do życia Międzynarodowy Trybunał Wojskowy, który miał sądzić winnych popełnienia zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko pokojowi i ludzkości. Proces ten trwał od 20 XI 1945 r. do 1 X 1946 r. w Norymberdze. Spośród 22 oskarżonych, 12 skazano na karę śmierci, 7 na kary wieloletniego więzienia, a 3 uniewinniono. W latach 1946-1949 prowadzone były też liczne procesy przed trybunałami w poszczególnych strefach okupacyjnych. Obok trybunałów karnych działały w Niemczech trybunały denazyfikacyjne, których zadaniem było określanie stopnia odpowiedzialności obywateli III Rzeszy za zbrodnie hitleryzmu. W skład utworzonej Sojuszniczej Rady Kontroli wchodzili głównodowodzący czterech armii. Radzie podlegał sztab kontrolny złożony z 11 wydziałów (ministerstw). Każdym wydziałem kierowało kolegium złożone z przedstawicieli czterech mocarstw. Podzielono również na cztery sektory Berlin. Podział Niemiec na strefy okupacyjne przekreślał tradycyjne granice państw niemieckich. W lutym 1947 roku Sojusznicza Rada kontroli wydała ustawę o likwidacji państwa pruskiego. Decyzję tę poprzedziła wola społeczeństwa niemieckiego, które uczestnicząc w wyborach do strefowych parlamentów krajowych, przekreśliło tym samym rację bytu Prus, jako państwa bez władz ludności i terytorium. Każda strefa została podzielona na kilka organizmów politycznych, tzw. krajów mających własne parlamenty i rządy. Sojusznicza Rada Kontroli wydawała ustawy regulujące różne dziedziny życia okupowanych Niemiec jako całości, ale tylko w zakresie postanowień poczdamskich. Każde z mocarstw okupacyjnych realizowało własną politykę. USA chciały przekształcić Niemcy w kraj rolniczo-przemysłowy. Amerykanie dążyli do rozbicia wielkich koncernów niemieckich. Miały być one zastąpione niewielkimi zakładami przemysłowymi współpracującymi z przemysłami alianckimi. Wielka Brytania od początku była nastawiona na szybką odbudowę gospodarczą Niemiec. Było to związane z przemysłowym charakterem angielskiej strefy okupacyjnej. Niewielkie możliwości lokalnego rolnictwa w 70% obarczały podatnika brytyjskiego kosztami utrzymania ludności. Francja mająca za sobą doświadczenia trzech krwawych wojen (1870 – 1871, 1914 –1918, 1939 – 1945) dążyła do całkowitego rozbicia politycznego i gospodarczego Niemiec. Żądania francuskie zdążały do oderwania od przyszłych Niemiec Nadrenii i Zagłębia Ruhry. Rząd gen. de Gaulle’a podkreślał że żadna, choćby najdłuższa okupacja wojskowa, nie rozwiąże problemu bezpieczeństwa. W grudniu 1946 roku wszystkie kraje amerykańskiej i brytyjskiej strefy okupacyjnej miały już wybrane w wyborach powszechnych parlamenty. Utworzono rządy krajowe, którym okupanci przekazywali większość swoich uprawnień. Silny był w tym czasie separatyzm południowoniemiecki. Konstytucja bawarska w jednym z artykułów wręcz stwierdzała: Bawaria przystąpi do przyszłego niemieckiego demokratycznego państwa federalnego. Powinno się ono opierać na dobrowolnym połączeniu poszczególnych państw niemieckich, których odrębnośc prawnopaństwowa powinna być zabezpieczona. 1 stycznia 1947 roku z połączenia amerykańskiej i brytyjskiej strefy okupacyjnej powstała tzw. Bizonia, czyli dwustrefa. Funkcję stolicy zaczął spełniać Frankfurt nad Menem. Swobodnie rozwijało się życie polityczne skupione w dwóch czołowych partiach: Zjednoczeniu Chrześcijańskiej Demokracji Konrada Adenauera i Stronnictwie Socjal-Demokratycznym Kurta Schumachera. W marcu 1948 roku zawiesiła swą działalność Sojusznicza Rada Kontroli. Wyłączenie się z prac Sojuszniczej Rady Kontroli ZSRR było następstwem zwołania przez mocarstwa zachodnie w Londynie konferencji w sprawie przyszłości Niemiec, na którą ZSRR nie został zaproszony. Uczestnicy lutowej konferencji londyńskiej opowiedzieli się za opracowaniem jednolitej konstytucji dla trzech zachodnich stref okupacyjnych oraz przeprowadzenia reformy walutowej. Od kwietnia zaczęły się pogarszać stosunki międzyalianckie w Berlinie. Wprowadzenie w czerwcu 1948 roku w strefach zachodnich i zachodnich sektorach Berlina nowej marki rozbiło organizm gospodarczy Niemiec na dwa odrębne obszary. Dla zabezpieczenia gospodarki swojej strefy ZSRR wprowadził blokadę Berlina Zachodniego. Ważniejsze były jednak motywy polityczne tej decyzji. Związek radziecki miał nadzieję, że zmusi w ten sposób mocarstwa zachodnie do wycofania się z Berlina lub powrotu do poczdamskiej polityki w sprawie Niemiec. Państwa bloku radzieckiego wysunęły projekt utworzenia rządu ogólno niemieckiego i wycofania wojsk okupacyjnych w ciągu jednego roku. Przyjęcie propozycji przez Zachód było by równoznaczne z przesunięciem strefy wpływów radzieckich na Ren. W odpowiedzi na blokadę Berlina alianci uruchomili mosty powietrzne. Od 25 czerwca zachodnie sektory miasta zaopatrywane były wyłącznie drogą powietrzną. Codziennie dostarczano samolotami 5,5 tys. ton żywności, węgla i innych niezbędnych surowców. W maju 1949, w odpowiedzi na blokadę Berlina Francja zgodziła się na przyłączenie swojej strefy do Bizonii - powstała Trizonia. Dnia 1 lipca 1948 r. gubernatorzy trzech stref zachodnich przedłożyli tzw. Dokumenty Frankfurckie, upoważniające do zwołania Zgromadzenia Konstytucyjnego Niemiec. W dwa miesiące później (1 IX 1948 r.) w Bonn odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Parlamentarnej, która 8 V 1949 r. uchwaliła ustawę zasadniczą Republiki Federalnej Niemiec. Stolicą państwa został Bonn, pierwszym prezydentem Theodor Heuss, a kanclerzem Konrad Adenauer. W strefie radzieckiej zalążkowy parlament - Kongres Ludowy - powołano w maju 1949 r. 7 października 1949 r. Niemiecka Rada Ludowa ogłosiła powstanie Niemieckiej Republiki Demokratychnej. Pierwszym prezydentem został Wilhelm Pieck, a premierem Otto Grotewohl. Tak dokonał się podział Niemiec. Z początkiem lat pięćdziesiątych mieliśmy już do czynienia z dwoma suwerennymi państwami niemieckimi o odmiennych systemach politycznych, należących do przeciwstawnych bloków polityczno-militarnych. Republika Federalna Niemiec Od początku dało się zauważyć przewagę gospodarczą i militarną RFN nad NRD. RFN w pierwszych dwudziestu latach istnienia uzyskała znaczny stopień stabilizacji wewnętrznej. Było to następstwem wielu złożonych tendencji i procesów o charakterze wewnętrznym i międzynarodowym takich jak: ukształtowanie sprawnego systemu demokracji parlamentarnej, pomyślny rozwój gospodarczy, stanowiący podstawę wzrastającego dobrobytu społeczeństwa czy integracja RFN w systemie międzynarodowym oraz ścisły sojusz z najbardziej liczącymi się państwami zachodnimi. Podstawą ustroju RFN była demokracja parlamentarna ze specyficzną formą rządu tzw. demokracją kanclerską. Oznaczało to, że w demokratycznym państwie pierwszoplanową rolę pełnił kanclerz. To on w głównej mierze wytyczał kierunek polityki całego rządu, dobór ministrów, współpracowników itp. Łączył jednocześnie dwie funkcję: szefa rządu oraz przewodniczącego głównej partii rządzącej co umożliwiało mu uzyskanie poparcia parlamentarnego dla realizowanej przez niego polityki. Kształtował i realizował politykę zagraniczną co wpływało na wzrost jego popularności i prestiż. 23 maja 1949 r. przygotowana została Ustawa Zasadnicza dla RFN. Jest to istotne ze względu na fakt, że przetrwała ona aż do 1990 zachowując swoja zasadniczą funkcje ustrojową także po przywróceniu jedności Niemiec. UZ w 11 rozdziałach oraz 146 zagadnieniach precyzowała wszelkie zagadnienia i mechanizmy funkcjonowania współczesnego państwa: prawa zasadnicze, Bundestag i Bundesrat, ustawodawstwo, wymiar sprawiedliwości, finanse i wiele innych. Najważniejsze postanowienia UZ mówiły o tym, że Godność człowieka jest nienaruszalna. Jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem państwowym oraz stwierdzały że RFN jest demokratycznym i socjalnym państwem federalnym. 21 września 1949 r. w RFN powstał rząd złożony z trzech partii: CDU (Unia Chrześcijańsko Demokratyczna) [Christlich Demokratische Union Deutschlands] CSU (Unia Chrześcijańsko Społeczna) SPD (Socjaldemokratyczna Partia Niemiec) [Socjaldemokratische Partej Deutschlands] który to umocnił gospodarkę RFN. Rząd ten zajął się przede wszystkim regulacją podstawowych problemów gospodarczych. W latach 1949-69, czyli okresie rządów kanclerza Konrada Adenauera (które w historiografii niemieckiej określa się często erą Adenauera), liczba ludności RFN wzrosła o blisko 10 mln. Wzrost ten został spowodowany głównie przez migracje. Było to zjawisko korzystne ponieważ napływający od połowy lat pięćdziesiątych cudzoziemcy stanowili pożądaną silę roboczą, którą wchłaniała dynamicznie rozwijająca się gospodarka zachodnioniemiecka. Wzrost gospodarczy zapewniały też inne czynniki: przystąpienie do planu Marshalla i korzyści płynące z tego przystąpienia a polegające na odzyskaniu wiarygodności oraz dostępu do rynków zewnętrznych, także szybkie przejście od gospodarki wojennej do rynkowej, która przyspieszyła proces modernizacji i zmian strukturalnych i w końcu systematyczny wzrost eksportu, który stał się motorem rozwoju gospodarczego oraz przezwyciężenia bezrobocia. W latach 1950-1970 produkt społeczny brutto RFN wzrósł 2,8 razy co odpowiadało mniej więcej wzrostowi gospodarczemu Niemiec w okresie 1850-1913. Te ważne zmiany były w dużym stopniu zasługą Erharda, ministra gospodarki w rządzie Adenauera, nazywanego ojcem cudu gospodarczego. Istotne znaczenie dla stabilizacji wewnętrznej miała polityka finansowa oraz cały system bankowy. Marka (DM) już w 1958 r. stałą się walutą wymienialną. W następnych latach umacniała ona swoją pozycję, doprowadzając w 1961 r. do pierwszej rewaluacji o 5%. Od tej pory kurs dolara wobec marki kształtował się 4:1. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych RFN włączono do grona dziesięciu czołowych państw świata zachodniego decydujących o kształtowaniu równowagi walutowej. Sprawa stabilności walutowej miała dla RFN istotne znacznie ze względu na ogromną rolę eksportu dla całej gospodarki. Handel zagraniczny RFN koncentrował się głównie na wysoko rozwiniętych krajach Zachodu, głównie Europy Zachodniej oraz Ameryki Północnej: RFN osiągała przy tym systematyczne nadwyżki eksportu nad importem. W drugiej połowie lat pięćdziesiątych RFN stała się trzecią potęgą eksportową w świecie po USA i Wielkiej Brytanii. Utworzenie w wyniku traktatów Rzymskich 25 marca 1957 Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) doprowadziło do zacieśnienia współpracy gospodarczej RFN z Francją, krajami Beneluksu i Włochami. Niemiecka Republika Demokratyczna Niemiecka Republika Demokratyczna została proklamowana przez władze radzieckie w odpowiedzi na utworzenie RFN. W 1947 r. komuniści zorganizowali propagandową imprezę pod nazwą Kongresu Ludowego z udziałem przedstawicieli głównie strefy radzieckiej. W setną rocznicę początku Wiosny Ludów w Niemczech, 18 marca 1948 r., Kongres Ludowy zebrał się po raz drugi, wyłonił Radę Ludową i wezwał do zbierania podpisów pod rezolucją domagającą się głosowania ludowego w sprawie ustanowienia "antyfaszystowskiej demokracji w jednolitej republice niemieckiej". Dokładnie w rok później, 18 marca 1949 r. Rada Ludowa uchwaliła projekt konstytucji Niemieckiej Republiki Demokratycznej. 7 października uznała się ona za Tymczasową Izbę Ludową i proklamowała NRD. 11 października prezydentem NRD został wybrany Wilhelm Pieck, a następnego dnia utworzono rząd pod prezesurą Ottona Grotewohla. Rząd radziecki przekazał nowemu państwu władzę przysługującą dotychczas radzieckiej administracji wojskowej, zastrzegając sobie tylko uprawnienia związane z wykonaniem Układu Poczdamskiego. NRD nie była państwem suwerennym. Wręcz przeciwnie – niepodległość NRD była jeszcze bardziej pozorna niż innych państw satelickich Związku Radzieckiego. Choćby ze względu na swoje o wiele mniejsze niż RFN rozmiary, nie mogła uchodzić za państwo narodowe Niemców, jak to było w wypadku innych państw komunistycznych. Była państwem frontowym Obozu Socjalistycznego, uważanym przez armię radziecką przede wszystkim za teren swojej koncentracji. Jako państwo partyjno-policyjne, byłą sama przedmiotem ścisłego nadzoru partyjno-policyjnego ze strony ZSRR. NRD była najlepiej rządzonym spośród państw komunistycznych ponieważ w każdych warunkach okazywali się narodem państwowym. Ludność była poddawana propagandzie i indoktrynacji marksistowsko-leninowskiej z intensywnością niespotykaną w żadnym innym kraju, łącznie z ZSRR. Obowiązywała formuła: Niemiecka Republika Demokratyczna – pierwszym państwem robotników i chłopów na ziemi niemieckiej. NRD ustanowiła swoją granicę we wschodniej części Berlina. Jednak w rzeczywistości na jego terenie granica państwowa w praktyce nie istniała. Każdy mieszkaniec Berlina mógł bez przeszkód przechodzić z jednej części do drugiej, co oznaczało nieustający odpływ ludności ze Wschodu na Zachód. Niemieckiej Republice Demokratycznej groziło w tym czasie wyludnienie. Przyczyny tego odpływu były nie tylko gospodarcze, lecz także polegały na niesłychanej represyjności ustroju. Wielkiego rozgłosu nabrała sprawa zatrudniania w NRD lekarzy polskich ponieważ większość tamtejszych lekarzy uciekła na Zachód. W końcu sytuacja w Berlinie zaostrzyła się. 8 września 1960 r. rząd NRD wydał zakaz przebywania obywateli RFN we wschodniej części Berlina bez zezwolenia. Niecały rok później, 13 sierpnia 1960 r. postanowił zamknąć murem odcinek granicy NRD przebiegający przez obszar Berlina. Zbudowano słynny mur berliński. Decyzja o wybudowaniu muru berlińskiego miała duże znaczenie dla dalszego rozwoju NRD. Oznaczała zahamowanie masowych ucieczek do RFN, które w latach 1949-1961 objęły 2,7 mln osób. W latach następnych liczba ludności ustabilizował się na poziomie 17 mln mieszkańców. Nie mogli oni masowo uchodzić na Zachód, lecz musieli w większym stopniu koncentrować się na rozwiązywaniu problemów wewnętrznych kraju. Stworzone zostały obiektywne przesłanki do modyfikacji polityki wewnętrznej NRD. Pierwsze miesiące po wybudowaniu muru berlińskiego władze NRD wykorzystały do posunięć zmierzających do dalszego wzmocnienia NRD. Wprowadzono powszechny obowiązek 18 miesięcznej służby wojskowej dla mężczyzn w wieku 18-50 lat. Na wypadek wojny przewodniczący Rady Obrony, którym z urzędu był przewodniczący Rady Państwa NRD, miał przejąć dowództwo nad wszystkimi siłami zbrojnymi. Nie przewidywano żadnego prawa odmowy służby wojskowej ani też służby zastępczej. Armia Ludowa NRD została po 1956 r. szybko rozbudowana i liczyła w latach sześćdziesiątych ok. 140 000 żołnierzy i oficerów. Oba państwa nie uznawały się przez ponad 20 lat. Stosunki handlowe między nimi regulowała Umowa Frankfurcka z 1949 r. i Układ Berliński z 1951 r. o obrocie towarowym, usługowym i handlowym. Łączyło je 5 przejść granicznych drogowych, 8 kolejowych i 2 wodne. W ramach układów normalizacyjnych oba państwa zawarły w 1971 r. umowę w sprawie tranzytu między RFN i Berlinem Zachodnim, w 1972 r. układ w sprawie komunikacji, w 1972 i 1976 r. – w sprawie obrotu pocztowego i telekomunikacyjnego. 21 grudnia 1972 r. przedstawiciele NRD i RFN podpisali w stolicy NRD Berlinie układ zasadniczy o podstawach stosunków między obu państwami. Stwierdzał on, że NRD i RFN będą rozwijać normalne dobrosąsiedzkie stosunki na zasadzie równouprawnienia; potwierdzają nienaruszalność istniejącej granicy między nimi teraz i w przyszłości; żadne z tych państw nie może reprezentować drugiego na płaszczyźnie międzynarodowej ani działać w jego imieniu; suwerenność każdego z tych państw ogranicza się do własnego terytorium państwowego; wymienią stałe przedstawicielstwa. W wyniku układu zasadniczego między NRD i RFN zawarto blisko 20 umów międzynarodowych. Następował stały wzrost w ruchu osobowym, szczególnie z RFN do NRD. Do budżetu NRD zaczęły napływać opłaty z obowiązkowej wymiany dewiz, opłaty tranzytowe, pocztowo-telekomunikacyjne, środki inwestycyjne na poprawę komunikacji z Berlinem Zachodnim. Rozpoczęła się współpraca handlowa i kredytowa. Rozwój wzajemnych stosunków i wzrastająca w wyniku dopływu informacji świadomość dysproporcji rozwojowych zwiększyła atrakcyjność Niemiec Zachodnich. Nakładało się na nią skostnienie wewnętrznych struktur politycznych w sytuacji dokonujących się już w kilku państwach środkowoeuropejskich procesów demokratyzacji. W dniu 11 marca 1985 r. funkcję przywództwo w Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego objął Michaił Gorbaczow. Uważano go za nowatora. Gorbaczow po przejęciu władzy usunął część członków Biura Politycznego awansując zwolenników reform. Gorbaczow odrzucał marksistowsko-leninowskie ideologie. Podobnie odrzucił wizję NRD jako państwa ludzi pracy miast i wsi. W miarę erozji tej ideologii znikał sens istnienia NRD a z chwilą faktycznego jej odrzucenia przez Michaiła Gorbaczowa sens ten zniknął zupełnie. Pierwszym sygnałem zmiany polityki ZSRR wobec Niemiec była zgoda na wizytę I sekretarza KC SED Ericha Honeckera w RFN we wrześniu 1987 r. Gorbaczow jednak nie lubił tego polityka, uważając, że stanowi on przeszkodę w dziele przekształcenia ZSRR i pojednania z Zachodem. Przemawiając w Berlinie 7 października 1989 r. (w 40 rocznicę utworzenia NRD) Gorbaczow nie poparł jednoznacznie polityki Honeckera. W dzień później NRD zalała fala demonstracji. Honecker 18 października podał się do dymisji a stanowisko I sekretarza objął mało znany Egon Krenz. Krenz zezwolił na przekraczanie na podstawie samego dowodu osobistego a 9 listopada ogłoszono swobodę przekraczania granicy między NRD i RFN bez wszelkich formalności. Władze NRD oświadczyły, że ewentualni emigranci mogą przekraczać granicę we wszystkich punktach granicznych pomiędzy NRD i RFN, jak również w Berlinie Zachodnim. Początkowo nikt nie chciał dawać wiary. Dopiero o godz. na punkcie granicznym przy Bornholmer Strasse pojawiło się młode małżeństwo, przedłożyło dowody osobiste i znalazło się po zachodniej stronie. W ciągu kilku godzin wyłom w murze przemienił się w szeroki otwór, przez który przeciskali się ludzie. Tysiące Niemców samochodami, pieszo, z bagażami lub bez, spiesząc się, prześcigając, wymachując sztandarami, śmiejąc się i płacząc, przechodziło obok spokojnych tym razem policjantów. Mur berliński stał się przeszłością. Od tego momentu proces jednoczenia Niemiec postępował szybciej. niż zdolni to byli przewidzieć politycy (zwłaszcza NRD, próbujący bronić odrębności państwa i własnej w nim pozycji). 13 listopada 1989 r. premierem NRD został Hans Modrow. Zapowiedział odnowę życia społecznego i demokratyzację kraju. Zaproponował wspólnotę traktatową między państwami niemieckimi. Dwa tygodnie później 28 listopada kanclerz federalny RFN – Helmut Kohl – przedłożył Bundestagowi 10-punktowy plan mający prowadzić do niemieckiej jedności. Kohl zaproponował wspólną komisję rządową, wspólne komisje problemowe i wspólne gremium parlamentarne. 19 grudnia 1989 r. NRD i RFN przyjęły wspólną deklarację celów, wyrażającą odpowiedzialność za pokojową współpracę w Europie. 10 lutego 1990 r. w czasie wizyty w Moskwie kanclerz Kohl uzyskał od ZSRR zgodę na zjednoczenie. Wkrótce potem w Ottawie przyjęto formułę konferencji 2+4 (tzn. dwu państw niemieckich oraz Francji. Stanów Zjednoczonych. Wielkiej Brytanii i ZSRR) na temat zewnętrznych aspektów zjednoczenia, w tym bezpieczeństwa państw sąsiednich. W marcu rozpoczęły się rozmowy ekspertów grupy 2+4. I runda konferencji odbyła się w Bonn 5 maja 1990 r., II runda 22 czerwca w Berlinie, III runda 17 lipca w Paryżu. Pierwsze wolne wybory parlamentarne w NRD 18 marca 1990 r. wygrała CDU. Powstał rząd koalicyjny, stawiający sobie za cel zjednoczenie Niemiec. 1 lipca 1990 r. wszedł w życie podpisany 18 czerwca układ o unii walutowej. Przez wprowadzenie marki zachodnioniemieckiej obszar Niemiec wschodnich znalazł się w europejskim systemie walutowym. Otwarto granice między obu państwami. 23 sierpnia Izba Ludowa NRD uchwaliła przystąpienie z dniem 3 października 1990 r. do RFN na podstawie 23. artykułu konstytucji zachodnioniemieckiej. 31 sierpnia w Berlinie uroczyście podpisano Układ o jedności Niemiec. Liczący około 1000 stron dokument regulował prawne warunki zjednoczenia we wszystkich dziedzinach życia społecznego. Stolicą państwa stawał się Berlin. 12 września 1990 r. w Moskwie podpisano dokument końcowy konferencji 2 + 4. Przyznawał on zjednoczonym Niemcom suwerenność. 20 września parlamenty obu państw ratyfikowały układ zjednoczeniowy. 3 października 1990 r. przestała istnieć NRD. Na jej terytorium wprowadzono strukturę federalną. Powstało 5 nowych landów. Podobnie jak landy zachodnie, uzyskały one prawo do prowadzenia polityki zagranicznej w takich sprawach, jak oświata, ochrona zdrowia czy problemy regionalne. Z chwilą zjednoczenia obszar byłej NRD stał się częścią Wspólnoty Europejskiej. 31 sierpnia 1994 r. z Niemiec zostały ostatecznie wycofane wojska rosyjskie. Kilka dni później Berlin opuściły wojska państw zachodnich. Tak powstała obejmująca obszar 356,3 tys. km2 i oraz składająca się z 16 landów Nowa Republika Federalna Niemiec. U progu lat dziewięćdziesiątych dobiegł końca historyczny eksperyment z państwem enerdowskim. Okazało się, że właściwie od samego początku był to twór sztuczny, choć pozornie mieścił się w niemieckiej tradycji wielopaństwowości. NRD była organizmem o fundamencie czysto ideologicznym, a ponieważ ideologia ta, a raczej jej realizacja, była głęboko antyhumanitarna, nie mogło nastąpić prawdziwe utożsamienie się obywateli z państwem. Choć z czasem dostosowali się oni do podwójnego życia: dla siebie i na użytek zwierzchników, a komunizm w wydaniu wschodnioniemieckim funkcjonował sprawniej niż w innych krajach, NRD nie mogła wytrzymać porównania z sąsiadem za Łabą. Wypadało ono dla niej druzgocąco, tak jeśli chodzi o charakter ustroju jak i sprawność gospodarczą. Odrzucenie komunistycznej powłoki mogło więc oznaczać tylko jedno – przyłączenie się do Republiki Federalnej. Odpowiedzi kara1511 odpowiedział(a) o 21:22 pomogło? Jeśli tak to daj naj:P kara1511 odpowiedział(a) o 21:21 Po II wojnie światowej stosunki między Usa i ZSRR pogorszyły się. Podczas II wojnie godnie ze sobą współpracowały, bo miały wspólny cel pokonanie Niemiec i ich sprzymierzeńców. To ostatecznie zaważyło o powstaniu Nato, w które skłąd wchodziło 12 państw Zachodu w tym USA. W odwecie druga strona utworzyła Układ Warszawski. Europa została podzielona. W Europie Zachodniej była demokracja, a w wschodniej rządzili komuniści. W ten sposób Niemcy zostały podzielone. Strona zachodna niemiec należała do Rfn, a wschodnia NrD. W rezultacie podzielono takze Berlin. Odzielono go murem berlińskim. Mur Berliński został zburzony w 1989 r. Fendi odpowiedział(a) o 21:35 5 VI 1945r. ogłoszono przejęcie przez Francję, USA, W. Brytanię i ZSRR władzy okupacyjnej w Niemczech. Kraj podzielono na 4 strefy okupacyjne, a Berlin na 4 sektory okupacyjne. Władzę w strefach sprawowali dowódcy wojsk okupacyjnych, dla koordynacji działań zorganizowano Sojuszniczą Radę Kontroli - połączenie się stref brytyjskiej i amerykańskiej tzw. Bizonia1949- przyłączenie francuskiej strefy do Bizonii, powstaje Trizonia1949- na skutek braku porozumienia pomiędzy ZSRR a mocarstwami zachodnimi doszło do utworzenia dwóch państw niemieckich: Republiki Federalnych Niemiec i Niemieckiej Republiki Demokratycznej mi chodzi o berlin i niemcy a nie całą kule ziemska blocked odpowiedział(a) o 21:21 Niemcy zostali podzieleni na amerkańską, brytyjską, francuską i radziecką na zachodni i wschodzi.;>> z tego, co pamiętam. EKSPERTSceneKatie odpowiedział(a) o 17:21 W 1945 roku połączone siły Aliancko- Rosyjsko - Polskie uderzyły na Berlin ( Hitler w tym czasie popełnił samobujstwo). Berlin skapitulował. Polska odzyskała niepodległość i tyle jej do szczescia brakowało:) :)Francja, Anglia i ZSRR podzieliły Niemcy na 3 części między tak :[LINK] Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub O PORTALU Portal to codzienny serwis historyczny, setki artykułów dotyczących przede wszystkim najnowszej historii Polski, a także materiały wideo, filmy dokumentalne, archiwalne fotografie, dokumenty oraz infografiki i mapy. Więcej Polska w XX wieku II wojna światowa AKTUALIZACJA: PUBLIKACJA: Infografiki Podział ziem II RP 1939-1941 COPYRIGHT Wszelkie materiały (w szczególności depesze agencyjne, zdjęcia, grafiki, filmy) zamieszczone w niniejszym Portalu chronione są przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych. Materiały te mogą być wykorzystywane wyłącznie na postawie stosownych umów licencyjnych. Jakiekolwiek ich wykorzystywanie przez użytkowników Portalu, poza przewidzianymi przez przepisy prawa wyjątkami, w szczególności dozwolonym użytkiem osobistym, bez ważnej umowy licencyjnej jest zabronione. NAJNOWSZE Na Cmentarzu Powstańców Warszawy uczczono poległych i pomordowanych w 1944 r. Polacy i Hiszpanie z organizacji „Poland First to Fight” upamiętnili 78. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego W sierpniu na Jasną Górę dotrze ponad 170 pielgrzymek Gliński: znak Polski Walczącej ma szczególne znaczenie Twórczość Eugeniusza Hanemana wkrótce w Galerii Bałuckiej Newsletter Oświadczam, że wyrażam zgodę oraz upoważniam Muzeum Historii Polski, ul. Mokotowska 33/35, W-wa (dalej MHP) jako Administratora danych osobowych oraz wszelkie podmioty działające na rzecz lub zlecenie MHP do przetwarzania moich danych osob. (e-mail) w zakresie i celach niezbędnych do otrzymywania newslettera od dnia wyrażenia tej zgody do jej odwołania. Jestem świadomy/a, że mam prawo w dowolnym momencie odwołać zgodę oraz że odwołanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody udzielonej przed jej wycofaniem. Jestem też świadomy/a, że przysługuje mi prawo dostępu do moich danych, do ich sprostowania, do ograniczenia przetwarzania, do przenoszenia danych, do sprzeciwu wobec przetwarzania. COPYRIGHT Wszelkie materiały (w szczególności depesze agencyjne, zdjęcia, grafiki, filmy) zamieszczone w niniejszym Portalu chronione są przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych. Materiały te mogą być wykorzystywane wyłącznie na postawie stosownych umów licencyjnych. Jakiekolwiek ich wykorzystywanie przez użytkowników Portalu, poza przewidzianymi przez przepisy prawa wyjątkami, w szczególności dozwolonym użytkiem osobistym, bez ważnej umowy licencyjnej jest zabronione. uchwała Europejskiej Komisji Doradczej z 12 września 1944 roku przewidywała podział Niemiec w granicach z 1937 roku na 3 strefy okupacyjne (radziecka, brytyjska i amerykańska) Europejska Komisja Doradcza - powstała na mocy deklaracji ministrów spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i ZSRR z 30 października 1943 roku - miała się zająć kwestią powojennej Europy na konferencji w Jałcie w lutym 1945 roku postanowiono wydzielić francuską strefę okupacyjną z sektorów brytyjskiego i amerykańskiego, Niemcy miały ulec demilitaryzacji i denazyfikacji, miały zapłacić reparacje, postanowiono ukarać zbrodniarzy wojennych ostateczne decyzje w sprawie Niemiec zapadły na konferencji w Poczdamie (17 lipca - 2 sierpnia 1945 roku) - władzę najwyższą w strefach okupacyjnych mieli sprawować naczelni dowódcy tych stref - celem okupacji była całkowita demilitaryzacja Niemiec, denazyfikacja i demokratyzacja społeczeństwa, dekartelizacja gospodarki - postanowiono nie powoływać centralnego rządu niemieckiego - dowódcy 4 stref okupacyjnych, tworzący Sojuszniczą Radę Kontroli z siedzibą w Berlinie mieli koordynować działania mocarstw - przewidywano, że w gospodarce główny nacisk położy się na rolnictwo i przemysł pokojowy produkujący na potrzeby wewnętrzne - stopa życiowa w Niemczech nie mogła przekroczyć stopy życiowej w krajach ościennych - postanowiono podzielić niemiecką flotę wojenną oraz handlową między trzy wielkie mocarstwa - postanowiono ścigać i sądzić zbrodniarzy wojennych - ustalono sposób podziału reparacji, które miały być zaspokojone przez konfiskatę majątku niemieckiego - każde z mocarstw okupujących miało swe roszczenia uregulować w swej strefie okupacyjnej, jedynie ZSRR cześć odszkodowania miał uzyskać ze stref zachodnich - nie osiągnięto zgody co do kwestii, ile ma wynosić ogólna kwestia odszkodowań - ZSRR zobowiązał się pokryć z własnej puli polskie roszczenia reparacyjne - roszczenia pozostałych państw uprawnionych do odszkodowań miały zostać zaspokojone z puli mocarstw zachodnich - byłe obszary Niemiec na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej, miały być przekazane pod zarząd Polski - część Prus Wschodnich wraz z Królewcem miała być przyłączona do ZSRR - ludność niemiecka z Czechosłowacji, Polski i Węgier miała być przesiedlona do Niemiec - ostateczny kształt granic miał zostać ustalony w traktacie pokojowym poczdamskie postanowienia graniczne oznaczały zmniejszenie terytorium Niemiec w ich granicach z 1937 roku o 23% powołano do życia Międzynarodowy Trybunał Wojskowy - zebrał się on 18 października 1945 roku w Berlinie, a od 20 listopada 1945 roku do 1 października 1946 roku pracował w Norymberdze - spośród 22 oskarżonych 12 osób skazano na karę śmierci (wykonano 10 wyroków śmierci - Martina Bormana skazano zaocznie, Herman Göring popełnił samobójstwo) 22 grudnia 1947 roku - Saara została połączona z Francją unią celną, walutową i gospodarczą - uchwalona 15 grudnia 1947 roku konstytucja Saary usankcjonowała tę unifikację i przewidywał uniezależnienie polityczne od Niemiec jak się wkrótce okazało Sojusznicza Rada Kontroli nie potrafiła ani Niemcami administrować, ani przekazać administracji w ręce samych Niemców w 1947 roku Sojusznicza Rada Kontroli wydała ustawę w sprawie likwidacji państwa pruskiego 1 stycznia 1947 roku - amerykańska i brytyjska strefy okupacyjne zostały połączone tworząc Bizonię (Dwustrefę) czerwiec 1948 - maj 1949 roku - I kryzys berliński Jedną z konsekwencji wojny była w Niemczech znaczna inflacja. Przywrócenie równowagi rynkowo-pieniężnej mogło nastąpić albo wskutek drastycznego wzrostu cen, albo w następstwie reformy walutowej, której istotą byłaby wymiana pieniędzy. Wybór padł na reformę walutową. W marcu 1948 roku mocarstwa zachodnie wycofały się z prowadzonych bezowocnie od 1946 roku rokowań z ZSRR w sprawie wspólnej reformy walutowej. 18 czerwca 1948 roku podjęto decyzję o wprowadzeniu nowej waluty w strefach okupacyjnych Anglii, Francji i Stanów Zjednoczonych - Deutsche Mark. Był to warunek, od którego spełnienia uzależniano włączenie ich do Planu Marshalla. Decyzji tych nie konsultowano z ZSRR. ZSRR, obawiając się napływu do swojej strefy okupacyjnej waluty tracącej ważność również przeprowadził reformę - nie dysponując nowymi banknotami, ograniczył się do naklejania nalepek na dotychczasowe. Przedmiotem sporu pozostała waluta berlińska. W tej sytuacji ZSRR postanowił usunąć dawnych sojuszników z Berlina. 23 czerwca wyłączono dopływ prądu, a 24 zamknięto dojazd do miasta. Rozpoczęła się tzw. blokada Berlina Zachodniego. Państwa zachodnie próbowały przełamać blokadę Berlina organizując tzw. most powietrzny. Berlin Zachodni, czyli 3 zachodnie sektory zaopatrywano drogą lotniczą. Blokada trwała od 24 czerwca 1948 roku do 10 maja 1949 roku. W okresie tym przewieziono 1,5 mln. ton ładunków. Brało w tym udział 380 maszyn obsługiwanych przez 57 tys. ludzi. Była to wielka operacja i demonstracja siły. Świat stał na krawędzi wojny. kwiecień 1949 roku - połączenie francuskiej strefy okupacyjnej z Bizonią, czyli utworzenie Tryzonii 8 maja 1949 roku - Rada Parlamentarna, której deputowani pochodzili z nominacji parlamentów krajowych trzech stref zachodnich, uchwaliła w Bonn projekt ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec - projekt został zatwierdzony przez trzech komendantów zachodnich stref okupacyjnych (zawiesili oni jedynie artykuły z których wynikało, że obowiązuje ona na terytorium Berlina) i ratyfikowany przez kraje niemieckie (z wyjątkiem Bawarii, gdzie odrzucono) - Ustawę Zasadniczą ogłoszono 23 maja 1949 roku - władza ustawodawcza - parlament federalny: Bundestag i rada federalna: Bundesrat - Bundestag wybierany jest na 4 lata w wyborach powszechnych - Bundesrat to przedstawicielstwo landów; delegaci są powoływani i odwoływani przez rządy krajowe; jest organem niezależnym od kadencji parlamentu - władza wykonawcza - rząd federalny złożony z kanclerza federalnego i ministrów - kanclerza mianuje parlament na wniosek prezydenta - ministrów powołuje prezydent na wniosek kanclerza - rząd posiada inicjatywę ustawodawczą - odpowiedzialność polityczną kanclerz ponosi przed parlamentem, a ministrowie przed kanclerzem - głową państwa jest prezydent wybierany na 5 lat przez Zgromadzenie Federalne (Bundesversammlung - deputowani do Bundestagu i - w równej liczbie - deputowani do parlamentów krajowych - Landtagów, wybierani przez te parlamenty) - RFN to dwuczłonowe państwo związkowe, składające się z federacji i krajów federacji (obecnie - po zjednoczeniu - 16 krajów) pierwsze wybory do Bundestagu odbyły się w sierpniu 1949 roku i zostały wygrane przez CDU, czyli chrześcijańskich demokratów - pierwszym kanclerzem wybrano Konrada Adenauera (CDU) - urząd ten sprawował do 1963 roku 7 września 1949 roku - parlament proklamował powstanie Republiki Federalnej Niemiec (RFN). Składała się ona z 10 państw związkowych z prawem dokooptowania innych państw, jeśli o to poproszą. Pierwszym prezydentem RFN został liberał (FDP) Teodor Heuss (1884-1963) spośród kilku partii politycznych największymi wpływami cieszyły się w RFN: Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (CDU); w Bawarii jej odpowiednikiem była Unia Chrześcijańsko-Społeczna (CSU); Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (SPD) i Wolna Partia Demokratyczna (FDP - liberałowie) 7 października 1949 roku - na terenie radzieckiej strefy okupacyjnej powstała Niemiecka Republika Demokratyczna, na której czele jako prezydent stanął Wilhelm Pieck, działacz przedwojennej KPD; ton życiu politycznemu nadawało SED, której pierwszym sekretarzem do 1971 roku był Walter Ulbricht faktycznie władza nadal należała do Komendantury wojennej ZSRR, która sprawowała ją poprzez Socjalistyczną Partię Jedności Niemiec (SED) Berlin Zachodni przekształcono w okno wystawowe bogatych krajów zachodnich dla ubogiej, radzieckiej Europy Wschodniej walka o Niemcy spowodowała, że kwestia niemiecka nabrała dużego znaczenia w polityce światowej - z jednej strony obawiano się odbudowy silnych i zjednoczonych Niemiec, a z drugiej oba obozy walczyły o pozyskanie Niemiec RFN została uznana przez państwa zachodnie, nie nawiązała natomiast stosunków z ZSRR i państwami demokracji ludowej - nie uznawała nowych granic zachodnich Czechosłowacji, Polski i ZSRR, zgłaszała roszczenia wobec tych państw twierdząc, że ludność niemiecka została przez nie bezprawnie usunięta i pozbawiona swojej ojczyzny, że w czasie jej usuwania życie straciło kilka milionów osób Czechosłowacja, Polska i ZSRR głosiły natomiast, że roszczenia i pretensje niemieckie nie są uzasadnione, że decyzje konferencji poczdamskiej mają ostateczny charakter - przypominano agresję hitlerowską i jej skutki między obu stronami występował stan napięcia i wzajemnych oskarżeń w krajach środkowo-wschodniej Europy obawiano się rewizjonizmu i rewanżyzmu niemieckiego - był to czynnik integrujący te państwa z ZSRR Stany Zjednoczone, zaangażowane silnie w innych regionach świata, w Europie postanowiły postawić na RFN - udzieliły RFN znacznych pożyczek i wsparcia politycznego - RFN uzyskała 1,3 mld dolarów bezzwrotnej pomocy z USA i 10 października 1949 roku weszła w skład OEEC wobec faktu, że nie doszło do konferencji pokojowej i podpisania układu pokojowego z Niemcami, 3 mocarstwa zachodnie jednostronnie oświadczyły 9 grudnia 1951 roku, iż stan wojny z Niemcami uznają za zakończony w końcu maja 1953 roku kierownictwo SED ogłosiło podwyższenie norm pracy o 10% - w efekcie w czerwcu 1953 roku w Berlinie rozpoczęły się demonstracje uliczne fala strajków objęła cały kraj - do żądań ekonomicznych dołączono polityczne - to tzw. powstanie berlińskie zostało stłumione przez wojska radzieckie marzec 1955 roku - parlament zachodnioniemiecki zatwierdził udział Bundeswehry w NATO maj 1955 roku - weszły w życie układy paryskie, podpisane rok wcześniej przez USA, Wielką Brytanię, Kanadę, Belgię, Holandię, Luxemburg, Francję, Włochy i RFN - przyznawały one ograniczoną suwerenność RFN (mocarstwa zachodnie zachowały prawa i odpowiedzialność związaną z Berlinem i Niemcami jako całością oraz prawo do ochrony i bezpieczeństwa wojsk stacjonujących w RFN), zapowiadały utworzenie oraz integrację z NATO 12 dywizji zachodnioniemieckich, Zagłębie Saary uzyskało status europejski, który miał obowiązywać do ostatecznej regulacji pokojowej - warunkiem jego wejścia w życie było zaakceptowanie w plebiscycie przez mieszkańców Saary lipiec 1955 rok - Bundestag uchwalił ustawę o powszechnym obowiązku służby wojskowej - remilitaryzacja RFN stała się faktem 1 stycznia 1957 roku - Saara, po odrzuceniu w plebiscycie statusu europejskiego, wróciła do RFN 13 sierpnia 1961 roku - władze NRD, za zgodą innych państw socjalistycznych z ZSRR na czele, odgrodziły Berlin Zachodni ustanawiając w mieście swoją granicę państwową (mur berliński) - akcja ta spotkała się z ostrym protestem rządu RFN i innych rządów - tzw. II kryzys berliński; czekano na reakcję głównego gwaranta swobód politycznych Berlina Zachodniego, tj. USA, jednak Kennedy ograniczył się jedynie do werbalnego potępienia akcji NRD i moralnego wsparcia berlińczyków: w czasie pobytu w Berlinie demonstracyjnie przybył do Bramy Brandenburskiej i wygłosił przemówienie, w którym powiedział, że sam czuje się berlińczykiem - nie podjął jednak żadnej akcji wspierającej dążenia RFN do zjednoczenia Niemiec w 1969 roku do władzy doszła w RFN, po raz pierwszy w ich historii, koalicja SPD i FDP, a kanclerzem został Willy Brandt (SPD) - koalicja ta rządziła do 1982 roku (Brandt podał się do dymisji w 1974 roku) kanclerz Willy Brandt (1913-1992) podjął próby znormalizowania napiętych stosunków z NRD i całym blokiem państw socjalistycznych 19 marca 1970 roku - miało miejsce historyczne spotkanie kanclerza Brandta z premierem NRD W. Stophem w Erfurcie, a 21 maja 1970 roku w Kassel 12 sierpnia 1970 roku - w Moskwie kanclerz Brandt i premier ZSRR Aleksiej Kosygin podpisali układ o wzajemnych stosunkach RFN z ZSRR, w którym rząd RFN zapewnił, iż uznaje granice powojenne w Europie i nie dąży do ich podważenia 7 grudnia 1970 roku - w Warszawie kanclerz Brandt i premier Józef Cyrankiewicz podpisali układ o podstawach normalizacji stosunków z Polską, w którym również zadeklarowano uznanie zachodniej granicy Polski, tj. granicy na Odrze i Nysie - oba państwa wzajemnie się uznały i nawiązały ze sobą stosunki dyplomatyczne - rozwijano współpracę gospodarczą rząd Brandta podjął też rozmowy z NRD, rezygnując z dotychczasowej polityki ignorowania faktu istnienia drugiego państwa niemieckiego w tej sytuacji w marcu 1971 roku doszło do 4-stronnej konferencji w sprawie Berlina Zachodniego i po kilku miesiącach trudnych rokowań doszło do porozumienia w sprawie określenia statusu Berlina Zachodniego - odpowiedni układ podpisano 3 września 1971 roku w ślad za tym 17 grudnia 1971 roku podpisano porozumienie w sprawie tranzytu przez NRD do Berlina Zachodniego - drażliwy i zapalny problem berliński został znormalizowany - potwierdzono władzę sojuszniczą nad tą częścią miasta oraz jej odrębność od RFN I sekretarzem KC SED od 3 maja 1971 roku był Erich Honecker (1912-1994) 21 grudnia 1972 roku - podpisano układ pomiędzy NRD i RFN o wzajemnym uznaniu się obu państw - dwa państwa niemieckie uznały się wzajemnie, potwierdziły swoje granice i nawiązały stosunki dyplomatyczne, zapowiedziano jednak, że stosunki pomiędzy obu państwami niemieckimi mają szczególny charakter 11 grudnia 1973 roku - RFN podpisała układ normalizacyjny z Czechosłowacją - RFN uznała, że układ monachijski z 1938 roku był nieważny od samego początku i wyrzekła się Sudetów 21 grudnia 1973 roku - w RFN ogłoszono komunikaty o nawiązaniu stosunków z Bułgarią i Węgrami - stosunki z Rumunią nawiązano już w 1967 roku, a z Jugosławią w 1968 roku - w ten sposób doszło do normalizacji stosunków w całej Europie Środkowo-Wschodniej Willy Brandt zyskał wielką popularność i uznanie - przyznano mu pokojową nagrodę Nobla w 1973 roku oba państwa niemieckie zostały przyjęte do ONZ pod względem gospodarczym NRD zajmowała wysoką pozycję w bloku radzieckim, ale stała znacznie gorzej od RFN - NRD należała do RWPG i Układu Warszawskiego, ale jednocześnie brała udział w wymianie handlowej EWG jako część Niemiec 1982 rok - kanclerzem RFN został Helmuth Kohl (CDU) październik 1989 roku - zmiana na stanowisku przewodniczącego Rady Państwa NRD - odszedł Erich Honecker, zastąpił go Egon Krenz 9 listopada 1989 roku - zniesienie wszelkich ograniczeń w ruchu osobowym oraz otwarcie granic między dwoma państwami niemieckimi - upadek muru berlińskiego 28 listopada 1989 roku - Kohl przedstawił w Bundestagu 10-punktowy plan pomocy dla NRD we wprowadzaniu systemu rynkowego, a docelowo zapowiadał federację 7 grudnia 1989 roku - początek obrad NRD-owskiego "okrągłego stołu", które doprowadziły do wyznaczenia terminu wolnych wyborów na marzec 1990 roku grudzień 1989 roku - Rada NATO zaakceptowała samostanowienie narodu niemieckiego - Moskwa nadal była jednak przeciwna szybkiemu zjednoczeniu luty 1990 roku - zgoda ministrów spraw zagranicznych 4 mocarstw na zjednoczenie Niemiec (konferencja w Ottawie) marzec 1990 roku - wybory do wschodnioniemieckiego parlamentu wygrało ugrupowanie uformowane przez Helmutha Kohla kwiecień 1990 roku - państwa Wspólnoty Europejskiej na szczycie w Dublinie opowiedziały się za zjednoczonymi Niemcami maj-październik 1990 roku - "Konferencja 2+4" - odbyły się 4 rundy spotkań czterech mocarstw: Francji, Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i ZSRR oraz obu państw niemieckich dotyczących kwestii granic, problemów polityczno-wojskowych, uregulowania prawnomiędzynarodowe spraw Niemiec oraz kwestii anulowania praw i obowiązków czterech mocarstw wobec Niemiec - NRD miało przystąpić do RFN i przyjąć Ustawę Zasadniczą RFN oraz prawo Wspólnot Europejskich - mocarstwa zrzekły się praw i odpowiedzialności za Niemcy i Berlin jako całość - Niemcy uzyskały pełną suwerenność w sprawach wewnętrznych i zewnętrznych 1 lipca 1990 roku - weszła w życie unia gospodarcza RFN i NRD 16 lipca 1990 roku - spotkanie Kohla i Gorbaczowa w Żeleznowodzku - ustalono wstępnie, że zjednoczone Niemcy pozostaną w NATO, wojska radzieckie opuszczą terytorium niemieckie w ciągu 3-4 lat, armia niemiecka zostanie ograniczona do 370 tys. żołnierzy, a Niemcy wyrzekną się posiadania broni atomowej, biologicznej i chemicznej 23 sierpnia 1990 roku - parlament wschodnioniemiecki przyjął ustawę o wstąpieniu NRD do RFN na ostatniej rundzie rokowań we wrześniu 1990 roku w Moskwie potwierdzono, że Niemcy uzyskają suwerenność państwową, będą mogły posiadać armię i należeć do NATO, a wojska radzieckie zostaną wycofane z terytorium Niemiec do 1994 roku - akt końcowy konferencji podpisano 12 września 1990 roku 3 października 1990 roku - zjednoczenie Niemiec - praktycznie było to wchłonięcie NRD przez RFN 14 listopada 1990 roku - podpisano traktat między zjednoczonymi Niemcami i Polską, potwierdzający granicę na Odrze i Nysie 2 grudnia 1990 roku - odbyły się pierwsze wybory parlamentarne do Bundestagu w zjednoczonych Niemczech

podział niemiec po ii wojnie światowej mapa